Hace dos años, mi integridad provocó mi impulso a entrar en el ENDL de mi insti (blogoteca.com/asgabarras) Una de las muchas actividades que no llegamos a poner en práctica fue la recitada padre de poemas el día de San Valentín (o el cumple de Mauro) Por coincidir y que tenga sentido, que la jefa del grupo, María do Carmo, pasa del día y su significado en sí. Estábamos tan IN’s que hasta Adrián escogió poemas.
Este curso nos reunimos más que nunca. Salió María con los poemas y aceptamos el desafío. Pero el “impresentable” (palabras textuales de María) se desvinculó. ENCIMA, gente in como David pasa de todo, ENCIMA soy el único tío, ENCIMA voy a ir con niñas menores y pareceré Héctor, ENCIMA voy a quedar como un rarito, ENCIMA no vale decir que hace dos años no sabía lo que hacía porque yo mismo reacepté leer poemas.
Ya estará el típico diciendo: este Rafa y sus putas manías de mezclar sus enamoramientos con un simple recital… o…. este Rafa ya fingiendo miedo escénico… Pues tengo algo para esa gente (corte de manga)
El único problema es que… es que…
No puedo recitar poesía…
Al margen de que me falta práctica, hay ciertas palabras que me son difíciles de pronunciar. Sumadle a eso a la posible risa de fondo por parte de colegas… detonación final. Delante de todo el insti (menos gente que no cabe, la que recite y gente que late… unas 20 personas quedarán)
Es una situación tan triste (…) Parece que _____ es la palabra más difícil de pronunciar…
A saber:
Parou de chover
e o pingar da agua nas follas
está a parar tamén.
A quietude é absoluta
E o tempo estancou no fondo silencio.
Non sinto,
nin me sinto,
son puro pensamento neste recanto de min
onde te agardo.
Dende o reloxo do bargueño
Afiadísimo fragmentos de horas
Transparentes como cristais de aire,
Veñen espetárenseme ao través do chaleco
Contra o sillón de orellas.
En realidade,
son un espacio deshabitado
ata que chegues.
Salvador García-Bodaño.
Amos ver, al margen de que si lo recito bien me convierto en el ídolo de cualquier tía de Bachiller, el poema es de dificultad nula. A menos que recuerde a alguien con orejas particulares, prero si es sólo el recuerdo, no pasará nada.
Máis ve que o meu corazón
É unha rosa de cen follas,
i é cada folla unha pena
que vive apegada noutra.
Quitas unha, quitas dúas:
penas me quedan de sobra;
hoxe dez, mañán corenta,
desfolla que te desfolla…
¡O corazón me arrincaras
desde as arrincares todas!
Rosalía de Castro.
Ni de coña lo leo bien. Sumémosle a eso el uso de la palabra “pena”, que relaciono con otra desde que vi un error de imprenta en La Tribuna, de Pardo Bazán (“Qué pene- dijo Amparo“) Esperad que cojo el libro y me echo una raisa… Error de imprenta mis cojones. Y con lo de “desfolla” va a ser lo máximo. Recuerdo cuando mi madre pasó de leernos a mi primo y a mí “O bosque animado” porque nos partíamos con “follaje”. Pues aquí, siendo yo el lector y para un público indefinido (en clase es más reducido y se lía más), me será llevadero, pero los chavalines se parten fijo. Si no, es que son tontos… “desfolla”…
Hostia, hay uno sobre el amor platónico. Bueno, de ese paso… se lo dejo leer a otra persona. Pero… al margen de las referencias a los pelos (…bigote… el que quiera entenderlo que lo haga) puede ser una declaración muy… no, mejor no. Total, el 14 de febrero es domingo.
Aquí, miticósimo poema corto que va a quedar raro recitarlo de lo mínimo que es:
Pra sempre sen agua pozo nun deserto
sen a flor e o gozo de te amar serei.
Xa nunca en ningures nen lonxe nen perto
dozura dun corpo como o teu serei.
(Bernardino Graña)
Con el escaso sex-appeal que me reconocen en el insti (no así en Ibiza) no sé si quedaré risible. Suerte que la gente en ese aspecto es menos cabrona que yo y simplemente ignoran hechos así. Lo de “flor”… a ver, a ver, a ver, a ver, pongamos las cartas sobre la mesa, a ver, a ver… Hay otras MUCHO peores.
Visto así tampoco es tan grave la cosa. Es más, diría que tengo pocos poemas para recitar.
También es cierto que falta uno:
EM NOME
Em nome da tua ausencia
Construí com loucura unha grande casa branca
E ao longo das paredes te chorei
Sophia de Melo Melo
Opá… A menos que se me ocurran coñas antes de leerlo, no hay problema alguno.
A todo esto, quien se quiera apuntar a esto que se apunte. O que alguien dé ideas sobre las fotos a exponer para animar el recital (que no sean ñoñas, claro) Estaba por poner fotos mías… el caso es que las jovencitas pueden volverse locas locas.